Cantor Richard Tucker Z"L -Faryomert In Farklukt פֿאַריאָמערט, פֿאַרקלאָגט

Composed by Abraham Goldfaden פֿאַריאָמערט, פֿאַרקלאָגט, פֿון זײַן הײם פֿאַריאָגט פֿאַר זײַנע גרױסע זינד; אַזױ אומעטום בלאָנדזשעט אַרום פֿון גאָט דאָס פֿאַרשאָלטענע קינד; אַז ער זאָל אױף קײן אָרט ניט לאַנג בלײַבן דאָרט נאָר גײן און נישט װערן מיד, דערצו האָט אים זײַן טאַטע אלקים געשטעמפּלט מיט דעם נאָמען ייִד. זײַן קאָפּ אָנצושפּאַרן בעט ער זיך אײַן, כאָטש װײן, כאָטש שרײַ, אױ־װײ! — נײן, ענטפֿערט מען אים, מען לאָזט ניט אַרײַן, — אַ ייִד ביסטו, גײ װײַטער, גײ! פֿרעמד בין איך ניט, איר קענט מיך גאַנץ גיט, איך האָב דאָקומענטן אַ סך! מײַן פּאַס דעם אַלטן האַלט איר באַהאַלטן, אַלײן אין דער שאַפֿע בײַ אײַך. די ביבל די פֿײַנע, די איז דאָך מײַנע, ניט אמת, פֿילײַכט, װאָס איך זאָג? און דאָס תּהילימל װאָס, נײן? לײענט איר אַלײן איבער פֿאַר אײַך אַלע טאָג. — יאָ, דאָס איז אמת, דאָס װײסן מיר גוט, דאָס געהער אָבער צו יעװרײ, דו רופֿסט זיך אָבער מיט דעם נאָמען ייִד, דיך קענען מיר גאָרניט, גײ, גײ. אױ, לאָזט מיך אַרײַן, איך װעל אײַך ניצלעך זײַן, איך בין דאָך פֿעיִק צו אַלצדינג: צום לערנען אַ מוח, צו מלאָכה אַ כּוח, צום האַנדלען אַ גאַנץ קלוגער ייִנג. — דאָס קענען אױך מיר מיט דיר, װי אָן דיר, װי קומסטו נאָר דען דערצו? דו פֿלעגסט דאָך פֿאַרצײַטן ערד באַאַרבעטן, שעפֿעלעך פּאַשען און פֿי, — װוּ נעם איך הײַנט דעם כּוח װאָס אַ מאָל, שװאַך בין איך, קױם װאָס איך שטײ, פֿון שלאָגן און יאָגן גאָר אָן אַ צאָל? אַ תּירוץ איז דאָס, גײ; גײ! װי קען איך זען אין דער פֿינצטער צו גײן? איך װעל װאַרטן ביז ס’װעט אױפֿגײן די זון בײַ דער ליכטיקער שײַן קען מעגלעך זײַן װעט מען דערקענען מיך אױך װער איך בין! איך װעל שױן, איך שװער, ניט זינדיקן מער, דאָס שװער איך דיר, גאָט, הײליק צו, אַבי גיב שױן אײַן אין זינען אַרײַן די פֿעלקער מיר שענקען מײַן רו! און פֿאַר די מלכים בעט איך בײַ דיר, זאָלסט לאָזן לאַנג לעבן זײ, און שטאַרקן דאָס האַרץ צום גוטן אױף מיר, מען זאָל מיר ניט שרײַען מער: גײ. In grief, in despair, driven from his home for his great sin — the child cursed by God wanders everywhere. He may not remain long in any one place, but must move on and not grow tired. And therewith, his Father, the Lord, has branded him with the name “Jew.” He begs to rest his head somewhere. Despite his weeping, despite his cries — No, they tell him and don’t allow him in. — You’re a Jew, move on, go! I’m not a stranger, you know me well. I have many documents! My pass, the old one, you yourself hide it in your drawer. My Bible, the fine one, is mine. Don’t you know the truth of what I say? And you read the Book of Psalms every day. — Yes, it’s true. We know it well, but that stems from the Hebrews; you’re a Jew and we don’t acknowledge you at all. Go! Go! — Oh, let me in. I can be useful to you. After all, I’ve got talent for everything, brains for learning, strength for trade, I’m a clever fellow for business. — We can do these things too, with you just as without you. How did you get to be this way? You used to till the soil, graze sheep and cattle. — Where can I gather today the strength I once had. I am weak, I can barely stand from all the endless beating and running. — It’s an excuse. Go! Go! How can I see to go on in the dark? I shall wait for the sun to rise — perhaps in the light they will recognize who I am. God, I vow fervently to sin no more, so persuade the gentiles to let me have a place to rest, and let their kings — may they be granted long lives, — be disposed in my favor, so that people no longer shout at me to… Go!